Kitaba sadece bir göz atayım diye başlamıştım ama gece ikiye kadar elimden bırakamadım.

Griler ve Kırmızılar arasındaki çatışma sadece bir aksiyon unsuru gibi değil, aynı zamanda sistemsel ve psikolojik bir gerilim gibi ilerliyor.

Kitaba sadece bir göz atayım diye başlamıştım ama zamanı fark ettiğimde çoktan gece iki olmuştu. Bense kendimi Griler ile Kırmızılar arasındaki kaosun içinde bulmuştum. Hikâye daha en baştan merak uyandırıyor ve ilerledikçe insanı içine çeken bir akış yakalıyor; “bir bölüm daha” diyerek devam ettiren türden.

Özellikle gri kadının umutsuzluğu, sekizinci bölümde gelen ve tam on ikiden vuran ters köşe, hepsi harikaydı. Hemen herbir karaktere karşı sempati hissediyorsunuz. Cuma akşamı başladım, pazar akşamı kitap bitmişti.

Yerli bilimkurgu açısından baktığımda, kurulan dünyanın ve arka planın düşünülmüş olması dikkat çekici. Griler ve Kırmızılar arasındaki çatışma sadece bir aksiyon unsuru gibi değil, aynı zamanda sistemsel ve psikolojik bir gerilim gibi ilerliyor. Bu da hikâyeye ekstra bir katman ekliyor ve sıradan bir distopya hissinden uzaklaştırıyor.

Anlatım dili genel olarak akıcı ve sahneler arası geçişler kopuk hissettirmiyor. Yazarın kurgu yeteneği güçlü. Özellikle atmosfer kurma konusunda başarılı buldum; bazı sahnelerde ortamın ağırlığı ve gerilimi rahatlıkla hissediliyor.

Tek bir eleştirim vardı onu da yazara sordum: karakterlerin arka planları. Yazar bunun için Kırık Cam Parçaları adında bir seri hazırladığını söyledi. Web sitesine bakınca detayları gördüm. Aslında aksiyonun bölünmemesi adına bence doğru bir tercih. Genel olarak bakınca, tek seferde bırakması zor, merak duygusunu diri tutan bir kitap. Bitirdikten sonra serinin devamını da okumak isteyeceğim türden bir kurgu oldu benim için.