Duvar

Çıplak bir duvarın önünde yürüyordu; kendi de yarı çıplak. Sıvaları dökülmüş, kahverengi kusmuş soluk bir duvar. Adamın yüzü donuk, bakışları boş. Dörde mi geçecek şimdi oğlum. Nasıl… Kocaman oldu be. Öndeki çekiştiriyor, arkadaki ittiriyor. “Acele edin!” diye bağırıyor öfkeli biri.

Hanım da gebe... Ne yapacak şimdi. Üç aya kalmaz doğar. Çok çektirdim be. Babam hep derdi ama dinlemedim. Duvardaki lekelere baktı, adam boyu lekeler. Geçenden mi kaldı bunlar? Titredi, döndü önüne.

Kırk oldum ya, niye bir şey yok elde avuçta. Biz bakarız demişlerdi. Kim bakacak? Hayır da demedim hiç, hep yaparım dedim. Beni gösterirlerdi parmakla. Korkmaz bu derlerdi. Kahramanmışım. Dağ olmuşuz biz, her birimiz koca bir kaya. Üst üste yığıp dağ etmişler bizi. Etmişler de üstümüze çıkmışlar, çiğnemişler. Tepelerde dolaşır onlar da. Hep derdi

babam da aklın ermez derdim. Dışarda mıdır, nerde. O mu alacak beni. Sigara da içmedim.

“Acele edin lan!…